F0ReVeR BlUe

October 6th, 2008

Thank God!
POSTED AT 09:12 AM in PEOPLE YOU DON'T USUALLY MEET

Only you could be more important than what I wanted... What I needed. What I want and need is to be with YOU. And I know I'll never be strong enough to leave again. I have too many excuses to stay --- Thank heaven for that!



October 5th, 2008

.: Can You Stand The Rain? :.
POSTED AT 05:58 PM

 

On a perfect day
I know I can count on you
When that's not possible
Tell me can you weather the storm?

Sunny days
Everybody loves them
Storms will come
This we know for sure
Can you stand the rain?


And it's literally raining nowadays...
Can you stand the rain with me?

 


Listening to: SOBER by Kelly Clarkson
Watching: Smallville Season 7
Feeling: wet?!?


October 5th, 2008

SSS EXPERIENCE...
POSTED AT 04:34 PM

 

time na para kumuha ng SSS ID.

unang punta sa SSS (makati)..
10:30AM
sabi ng empleyado.."ay mam sa diliman lang po gumagana yung SSS ID capture namin. pumunta po kayo dun ng alas 6 ng umaga madami po kasi tao..eto po ang form sagutan niyo na.."

pangalawang punta sa SSS (diliman)...
9:00AM
sabi ng masungit na guard.."ay mam wala nang number naubos na kaninang alas 7 pa..balik kayo bukas ng alas 6 ng umaga."

fine.

pangatlong punta sa SSS...
may mga muta pa sa mata..konting hilamos lang at madalian toothbrush..may baon na limang pandesal at 5 hotdog..dala ang aming mga requierments. nakarating kami dun mga 5:45 ng umaga..naka-abang na sa gate 1..tapos after 10 minutes..may sumigaw "sa kabila pong entrance ang pila.."

langhiya..wala man lang nakasulat sa gate 1 na dun pala sa gate 2 ang pila para sa SSS ID.

pagdating namin ang dami ng taong nakapila. at ang daming linya..meron girls only, merong men only at may soiree..lapit kaagad kami sa guard at nagtanong..tiningnan niya ang form.."mam kelangan pa po niyan ng tatak" sabay talikod.

@#$%&* anong tatak ang sinasabi niya? san kami kukuha ng tatak?? wala namn silang sinabi na requirement yun..pano namin malalaman yun??!!

note: walang nakalagay sa kahit san sa establishment nila listahan ng step by step process kung pano kumuha ng ID..kung magtatanong ka sa mga guard super tipid ng sagot nila at masusungit pa..kala mo sila lang ang puyat..haller hindi lang kayo ang puyat..kami galing pang GY shift!

buti na lang may isang demanding na babae nagtanong..

apparantly bago ka pumila for the SSS ID Capture eh kinelangan mo pang pumila for evaluation ng E-6 form at lagyan ng stamp ang form mo to say properly filled-out ito.. Sa pilang yun makakasama mo yung mga magpapa-evaluate ng form para sa Loan, form para sa Benefits, form para sa Membership, atbp..

"dun kayo pumila sa mga babae" ang haba na ng pila at wala pang alas 6 ng umaga yan..buti na lang may upuan..

after 45 minutes naming nakaupo..may babaeng lumapit..nagmamaka-awa "puwede bako sumingit malelate nako sa trabaho ko eh.." siyempre walang pumapansin sa kanya..is she out of her mind???!! weirdo..hindi namn siya buntis..hindi din siya matanda..at definitely hindi siya kagandahan...tanga ba siya?! ang tagal-tagal naming nag-aantay dito tapos sisingit lang siya eh kakarating lang niya..kasalanan niya kung tatamad-tamad siya at hindi siya nagising ng maaga..

alas 7 na sila nagbukas..buti at 20 minutes lang inantay namin bago matatakan ang E-6 form namin. pagdating namin sa guard eh #273 at #274 na yung number. sabi ng official ng SSS 300 lang ang puwede nilang i-accomodate..hindi ko alam kung matutuwa ako dahil umabot kami at hindi nasayang ang pinila namin..or maiirita ako dahil alas 7 pa lang mauubos na yung number..

nakakairita. puwede mo palang gawin yun sa ibang araw..sinayang lang namin oras namin sa pagpila sa evalutation na sana ginawa na namin nung isang araw kung may instructions lang silang nakapaskil at mababasa ng mga tao.

while waiting lumapit ulit yung official..nagspeech..humihingi ng paunawa dahil mahaba nga daw tlga ang pila at 2 machine lang ang gumagana..(@#$%^& dalawa lang para sa 300 people??!!!???!!) inexplain niya na for each individual mga 4 minutes ang kelangan para sa ID capture. sa isang oras daw puwede maaccomodate ang 30 katao. (naiisp namin ni kulot..sinungaling ka ba?? anong 30 katao eh kakasabi mo lang 4 minutes per person??! ang labo.. ) sabi pa niya.. "kung may impt kayong gagawin since alam niyo na kung gano katagal bahala kayo kung gusto niyo bumalik na lang bukas.."(ANO???! at pumila ulit ng pagkatagal-tagal??!!!) kumuha siya ng isang number sa crowd of people at sinabi "si sir #230, kung i-compute niyo base dun sa sinabi ko eh mga alas 3 pa siya maaccomodate." naisip namin ni kulot ok kung base sa sinabi niya...since #273 at #274 kami eh mga alas 5 pa kami..

matapos ang kanyang munting speech nagalisan mga tao..madami naglinger baka sakaling may sasabihin siyang iba..matagal naming inisip ni kulot kung uuwi muna kami sa apt or mag-aantay na lang..naisip naming kumain dahil hindi kami maka-decide with na empty stomach..

bumalik kami SSS para icheck kung mahaba pa rin ang pila pero pagdating namin dun nawala lahat ng taong nakapila..hindi ko alam kung nawalan ng gana pumila matapos malaman ang tagal ng processo o nagutom lang sila lahat...

naisip namin magstay at magmasid..masakit na rin namn tyan ni kulot at mga 8:30 pa lang ng umaga..sarado pa ang mall..nalaman namin since umalis na yung mga may mataas na number..pumila yung mga nasa banda 200+..

mga bandang alas 9..madami na silang pinapapasok. kala namin ni kulot..nabawasan ang pila dahil naguwian ang mga tinamad mag-antay. pumila kami malapit sa pinto..after an hour.pinapasok kami sa aircon nilang opisina..nagulat kami sa aming nakita..mga 100+ katao pa ang nakapila sa loob..mag-alas 12 na wala pa atang 30 ang natatapos..

nakatulog na kami, nagpabalik-balik sa CR..nakabili na ng pagkain at kumain..andun pa rin kami kung san kami nakaupo nung alas 12..makakatapos ka ng 3 makakapal na harry potter books at makakapanuod ka ng 5 movies sa PSP sa tagal ng pagantay ..at sa sobrang tgal nga..halos magkakakilala na ang magkakatabi sa pila..napagkuwentuhan na ang buong buhay nila..nakapagexchange n sila ng mga cellphone numbers..siguro may nagka-developan pa..

alas 3 na nung malapit na kami sa mga machines..mga 5 chairs away..naprove namin dalawa lang nga tlga ang gumaganang machine..sa isang machine puwede sumingit mga senior citizens..eh ang dami nila..sa isang oras mga 5 ang sisingit..kaya naman pala ubod ng bagal ang unsad ng pila...nung tinawag na yung number namin...pasok kami sa isang cubicle..kinuha ang form..tiningnan ang requirements..pinicturan..pinapirma at kinuhanan ng thumbmark..all that in less than 5 minutes..natapos kami mga almost 5pm na.

kung isusuma total ang oras na ginugol namin sa pag-aantay..almost literally half a day kami nandun.. 11 hours and 15 minutes..sa tingin ko bago ka pa makukuha ng ID..puwede kang matanggal sa trabaho sa haba ng oras na kelangan mong igugol..



sa lahat ng goverment agencies na pinuntahan ko..sa SSS ako super natrauma..sa DFA, wala pang kalahatng araw kami pumila para kumuha ng passport at nakapulot pa nga ako ng 1k dun eh..sa NSO although mag-antay ng 2 weeks for the Birth Certificate at least 3 oras lang ang inantay namin..sa NBI..2 oras lang at voila may NBI clearance ka na..sa SSS..11 hours of waiting..tapos it would take months pa before one can get the ID..



kaya sa inyo na wala pang SSS ID..antayin niyo na lang maayos ang SSS ID Capture system nila..ay..that is kung maayos pa..balita ko kasi mga isang taon na itong sira..





October 5th, 2008

Tingles and Everything…
POSTED AT 01:52 PM in PEOPLE YOU DON'T USUALLY MEET

Wishing you’re in my skin, wishing you’ll feel what I feel

Then you’ll see my thoughts, then you’ll know my soul…



October 5th, 2008

Dazzle...
POSTED AT 01:48 PM in PEOPLE YOU DON'T USUALLY MEET

I stared at him wishing more than anything that the future would never happen. That this moment would last forever, or if it couldn’t, that I would stop existing when it did…



October 5th, 2008

Dreamin'
POSTED AT 01:39 PM in PEOPLE YOU DON'T USUALLY MEET

I’m blabbing and I’m getting a migraine.

I should just lie down and try to sleep. Being an insomniac is not my fave state of mind and body. Too much thinking going on. Too much stuff in my head.

I just want to dream of butterflies, instead.

 

" I only had until sunset for sure... Like a fairytale again, with deadlines that ended the magic..."

 



October 5th, 2008

Goodbye OR, Hello ER
POSTED AT 01:30 PM in Life's Diary

Kamusta nga naman ang tadhana ano? After may experience in ER last, last week, syempre natuwa ako dun at nagkaroon ako ng thought na parang gusto kong mag-duty in ER...and so last Friday, our first duty rotation officially ended pero syempre before pa sabihin kung saan kami magduduty for our 2nd rotation, naroon pa rin ung wishful thinking ko na sana ma-retain ako sa OR even if some of the staff there have attitude problems kasi nga naman halos one month din ako nag-duduty dun at medyo gamay ko na ang mga gagawin in OR at comfortable na rin ako dun. But unfortunately, nalipat ako sa ER, which is very shocking to me kasi nga naman hindi ko pinili ang area na yun when we were asked kung ano yung area of preference namin. Sa aking pagkakaalala, I chose ICU, OR, MS ward, Center for Kidney Disease and Post-Anesthetic Care Unit (PACU)...I never chose ER kasi nga feeling ko hindi ko kaya dun at wala akong skills para maging isang ER nurse. Pero kung magbiro nga naman ang tadhana e dun pa ako pinadpad...ok lang sana if I were assigned in the Clinical Division (CD) kasi kahit papaano I already knew some of the nursing staff dun (if you remember, sa ER-CD ako nag-IV completion) pero hindi e, I was assigned in the Pay Division at syempre as usual meron nanamang mga rumors about sa mga staff dun (like dun sa OR). Ewan ko ba at parang ayaw akong bitawan ng Pay Division, hindi man lamang pina-experience sa akin ang CD.

Anyways, tomorrow start na ulit ng bagong duty ko and this time sa ER na nga ako mag-duduty. Hopefully, by the end of the day (at week na rin), wala sana akong ma-experience na problem in terms of the nursing staff dun. Ang mahirap kasi e nag-uumpisa ka palang at wala pang experience tapos nag-aadjust ka pa sa area, pero ung mga senior staff dun hindi man lamang supportive sa'yo at kelangan mo pang pakisamahan.


Reading: my notebook
Listening to: Captured - Christian Bautista & Sitti
Feeling: ambivalent


October 5th, 2008

A Good Lesson
POSTED AT 10:55 AM in Inspirational Notes, The Storybook

A young man, a student in one of our universities, was one day taking a walk with a professor, who was commonly called the students' friend, from his kindness to those who waited on his instructions.  As they went along, they saw lying in the path a pair of old shoes, which they supposed to belong to a poor man who was employed in a field close by, and who had nearly finished his day's work.

The student turned to the professor, saying: "Let us play the man a trick: we will hide his shoes, and conceal ourselves behind those bushes, and wait to see his perplexity when he cannot find them."  

"My young friend," answered the professor, "we should never amuse ourselves at the expense of the poor. But you are rich, and may give yourself a much greater pleasure by means of the poor man.  Put a coin into each shoe, and then we will hide ourselves and watch how the discovery affects him." 

The student did so, and they both placed themselves behind the bushes close by.  The poor man soon finished his work, and came across the field to the path where he had left his coat and shoes.  While putting on his coat he slipped his foot into one of his shoes; but feeling something hard, he stooped down to feel what it was, and found the coin.  Astonishment and wonder were seen upon his countenance.  He gazed upon the coin, turned it round, and looked at it again and again.  He then looked around him on all sides, but no person was to be seen.  He now put the money into his pocket, and proceeded to put on the other shoe; but his surprise was doubled on finding the other coin.  His feelings overcame him; he fell upon his knees, looked up to heaven and uttered aloud a fervent thanksgiving, in which he spoke of his wife, sick and helpless, and his children without bread, whom the timely bounty, from some unknown hand, would save from perishing. 

The student stood there deeply affected, and his eyes filled with tears. "Now," said the professor, "are you not much better pleased than if you had played your intended trick?"   

The youth replied, "You have taught me a lesson which I will never forget. I feel now the truth of those words, which I never understood before: 'It is more blessed to give than to receive.'" 


Watching: Gekidan Engimono
Feeling: very anxious


« Newer | »
 User


meowisha061278

 Navigation
Home Content
Profile Friends
Gallery Friends Of
Links Archives
Favorites
 Tagboard
your name:

url:

your message:

 My Links
 Pages
 Categories
FRA LIPPO LIPPI lyrics

Hinder Lips Of An Angel Lyrics

Nelly Furtado Lyrics
Maneater Lyrics